Jako pierwszy autyzm opisał psychiatra Leo Kanner w 1943 r. Autystykami nazwał dzieci, które nie były w stanie mówić do innych i ich zrozumieć, cały czas pozostawały same i interesowały się niewieloma rzeczami. Dziecko autystyczne sprawia wrażenie, że nie jest z nikim. Jest tylko z samym sobą. Słowo autyzm pochodzi od greckiego słowa autos , które znaczy sam albo ono samo. Dziecko autystyczne jest samo ze sobą.

Dziecko autystyczne jest samo

Nie patrzy na innych, wydaje się ich nie widzieć, nie interesuje się nimi. Woli oglądać i interesować się bardziej przedmiotami niż ludźmi. Preferuje przedmioty, bo one są zawsze jednakowe. Przedmiot nie zmienia formy. Ludzie nie są tacy jak przedmioty, poruszają się, a ich twarz jest zmienna. Dziecku autystycznemu nie udaje się rozpoznawać ludzi. Nie rozumie tego, co widzi na ich twarzach. Nie wie, czy są uprzejmi, czy źli, czy nie zrobią mu krzywdy. Nie może przewidzieć, jak się zachowają, i to sprawia, że odczuwa strach. Woli więc przebywać z przedmiotami, gdyż może przewidzieć, co się wydarzy. Przedmioty nie wyrządzą mu krzywdy, nie są złośliwe i nic nie robią.

Dziecko cierpiące na autyzm  widzi wszystko, co znajduje się wokół niego, jednak widzi każdą rzecz osobno. Dużo wysiłku kosztuje go aby wszystko zobaczyć i jest to dla niego bardzo męczące. Zwłaszcza, gdy nie udaje mu się dobrze zrozumieć tego, co widzi, ponieważ nie widzi niczego w całości tylko we fragmentach.

Podobnie jest z tym, co słyszy. Słyszy słowa jedno po drugim, ale nie potrafi ich zebrać razem, aby zrozumieć całe zdanie. Każdemu słowu w jego głowie odpowiada jakiś obraz, ale niektóre słowa nie mają obrazów i wówczas nie rozumie tego, co się do niego mówi.

Dziecko z autyzmem rozumie lepiej to, co widzi, od tego, co słyszy.

W jego głowie są obrazy i fotografie, ale bardzo niewiele słów. Dlatego rozpoznaje lepiej rzeczy, które widzi.

Dodatkowo dziecko cierpiące na autyzm jest bardzo wrażliwe. Hałas słyszy bardzo głośno, słyszy też dźwięki, których nie słyszą inni. Dźwięki je atakują i wtedy odczuwa agresję. Jeśli się je dotyka, odczuwa ten dotyk bardzo mocno i może to budzić jego strach albo – w przypadku zaburzeń integracji sensoryczne – powodować ból.

Kiedy jest na szkolnym podwórku, a wokół biegają dzieci, jest za dużo rzeczy do zobaczenia i wszystko się porusza. To małego autystyka bardzo męczy, dlatego czasami zachowuje się gwałtownie, krzyczy, bije, uderza głową o ścianę. W ten sposób uspokaja burzę w swojej głowie powstającą wskutek tych wszystkich hałasów i ruchu wokół niego.

Dziecko autystyczne nie jest w stanie wyobrazić sobie rzeczy, których nie zna lub nie widzi. Nie może udawać, że kimś jest lub coś robi, nie potrafi wyobrazić sobie jakiegoś wydarzenia. Bardzo trudno przychodzi mu naśladowanie kogokolwiek lub czegokolwiek. Kiedy pokazuje mu się, jak ma coś zrobić, powtórzenie tego przychodzi mu z wielkim trudem.

Zobacz też: Szkoła dla autystów

Jak rozpoznać autyzm?

Sprawdź, czy Twoje dziecko:

  • ma problem ze zrozumieniem relacji społecznych,
  • ma problem ze zrozumieniem relacji i reakcji emocjonalnych,
  • ma problem z porozumiewaniem się,
  • ma ograniczone wzorce zachowań i zainteresowań,
  • ma zaburzenia kontaktu wzrokowego i fizycznego,
  • ma zwiększoną lub zmniejszoną wrażliwość na bodźce,
  • lubi nietypowe zabawy,
  • ulega autostymulacji (kiwanie, kręcenie się, wydawanie niezrozumiałych dźwięków),
  • jest niechętne do zmian?

Pierwsze objawy autyzmu pojawiają się najczęściej przed ukończeniem przez dziecko 3 roku życia. Jeśli zauważyłeś chociaż jeden z powyższych objawów i podejrzewasz autyzm u swojego dziecka, zgłoś się do naszej poradni autystycznej.

Wczesne rozpoznanie ma ogromne znaczenie dla dalszego rozwoju. Odpowiednia terapia może znacznie poprawić funkcjonowanie dziecka. Czasami efekty są naprawdę spektakularne – w niektórych przypadkach, po wieloletniej terapii, osoby z autyzmem są w stanie samodzielnie żyć. Zdarzają się także przypadki zupełnego wyleczenia.